Wydaje mi sie to logiczne. Przepraszam, bo JA czuję się winny i JA w mojej głowie oceniam sytuację jako moją winę. Jeśli tego nie ma, to czym są przeprosiny?

> Jak przeprosić w tej samej chwili, więcej niż jedną osobę, jeśli przepraszanie polega na przyjmowaniu swojej winy u kogoś, komu wiemy, że zrobiliśmy coś złego? W tym świetle przepraszanie publiczne zawsze będzie słabe i na pokaz, bo nie da się wiedzieć komu z tłumu zawiniliśmy, no chyba że kopnęliśmy cały tłum tak samo mocno, a tłum tak samo to odczuł.

Możliwe. Możliwe, że masz racje gdyż problem sprowadza się do wartości i “realności” bytu zbiorowego. Czy mogę “czuć to co czują Żydzi”? Albo “co czują bezrobotni”? Czy istnieje jakiś metabezrobotny złożony ze wszystkich bezrobotnych, który czuje to co oni? No raczej nie, ale w warstwie abstrakcyjnej używamy takich uogólnień. Jeśli zachowałem się chamsko na imprezie to jak najbardziej w porządku jest przeproszenie “imprezowiczów” – jako metabytu. Zakładam w takiej sytuacji, że kontrukcja myślowa użyta przez winnego jest taka: “Wyobrażam sobie jak musieli się poczuć Ci wszyscy ludzie, którzy patrzyli jak to robię” – choć oczywiście nie wszyscy, i nie jestem pewien, ale mogę dopuścić się pewnego uogólnienia “na logikę” wybierając elementy najbardziej prawdopodobne i wspólne dla odczuć tej grupy.

Zatem o ile masz pełną rację, że przeprosiny 1-on-1 będą chyba zawsze najpotężniejszym sygnałem. Stoję przed Tobą, patrzę Ci w oczy i mówię przepraszam, to przeprosiny zbiorowe mają rację bytu gdy wina dotyczy pewnej zbiorowości. Problem w zdaniu analizowanym w tym poście jest taki, że prezes sam zaznaczył, że on nie wie czy jest taka grupa, ale jeśli jest, i jeśli się “poczuła” to on ją przeprasza…